Από τότε που η Γερουσία συγκέντρωσε τους έτοιμους υποτακτικούς, ο Αννίβας έδωσε στους ατιμασμένους Ρωμαίους αιχμαλώτους του μια ευκαιρία για έντιμο θάνατο, με αυτό που εννοεί ο Λίβιος από κάτι σαν το Ρωμαϊκό munus. Λόγω του βαθύτερου λόγου πίσω από τις νίκες της Ρώμης, δεν ήταν αναμενόμενο να ξεπεράσει την υπόστασή του. Η αφοσίωση (η προθυμία να θυσιάσει κανείς την ύπαρξή του για την ανώτερη και ανώτερη δύναμή του) είναι κεντρικής σημασίας για τις ρωμαϊκές ένοπλες δυνάμεις και αποτελεί το νέο κλειδί του ρωμαϊκού στρατιωτικού όρκου. Στην αρχή της Δημοκρατίας, η δεκαετής θητεία ως στρατιωτικός ήταν καθήκον του πολίτη και προϋπόθεση για την εκλογή του σε μια κοινωνική θέση. Τα ελαφριά μοντέλα, όπως ο Θράεξ, ήταν εξοπλισμένα με μια μικρότερη, ελαφριά ασπίδα που ονομαζόταν "καλή Πάρμα", όπου και οι οπαδοί τους ονομάζονταν parmularii ("γρήγορη προστασία").

Ο Καλιγούλας, ο Τίτος, ο Αδριανός, ο Λεύκιος Βήρος, ο Καρακάλλας, ο Γέτας και ίσως ο Δίδιος Ιουλιανός ήταν οι άνθρωποι που πίστευαν ότι θα έπαιζαν στη νέα αρένα, είτε σε κοινωνικό είτε σε ιδιωτικό επίπεδο, ωστόσο, οι κίνδυνοι ήταν περιορισμένοι. Μια μεγάλη έκδοση της ταινίας, με 16 επιπλέον σκηνές, είναι επίσης διαθέσιμη σε Blu-beam, Ποντάρισμα μπόνους Spinfest DVD και VHS. Τον Μάρτιο του 2021, η Vital Entertainment συμπεριέλαβε τον Μονομάχο ως μέρος μιας καλής ταινίας Blu-beam δέκα ταινιών. Όταν ένας μεγάλος απελεύθερος άνδρας μακριά από τον Νέρωνα έδινε μια εξαιρετική μονομαχική μάχη στο Άντιουμ, οι δημόσιες στοές ήταν τυλιγμένες σε πίνακες, οπότε πληροφορηθήκαμε ότι υπήρχαν – όπως πορτρέτα όλων των μονομάχων και του προσωπικού.

Στα τελευταία χρόνια της νέας πολιτικά και κοινωνικά απρόβλεπτης Ύστερης Δημοκρατίας, κάθε αριστοκρατικός ηγέτης, μακριά από μονομάχους, είχε κυβερνητική δύναμη κατά τη διάρκεια της άνεσής του. Η νεότερη αποκάλυψη που ήταν τεράστια μέχρι σήμερα είναι μία από τις τρεις ημέρες που μάχονταν 74 μονομάχοι. Σε σύγκριση με αυτές τις εικόνες, τα στοιχεία για τα σκίτσα των ετρουσκικών τάφων είναι προσωρινά και μεταγενέστερα. Μια κατασκευή μετά, ο Λίβιος δημοσίευσε ότι είχαν πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά το 310 π.Χ. από τους νεότερους Καμπανούς κατά τη νίκη τους επί των Σαμνιτών.

Κέρδη και μπορεί να νικήσεις

• Η ταινία παρέμεινε συνολικά δέκα εβδομάδες ανάμεσα στις δέκα καλύτερες στο box office και προβλήθηκε στους κινηματογράφους για περισσότερο από ένα χρόνο, κάνοντας την προβολή της στις αίθουσες με την ταινία Can get 10, 2001.
• Δείχνει πώς οι μονομάχοι διαπερνούσαν την κοινότητα της Πομπηίας. Παρέχουν πληροφορίες σχετικά με το είδος των μονομάχων και συχνά τείνουν να είναι τα ονόματα, η κοινωνική θέση των υποτακτικών ή των ελεύθερων εθελοντών και τα στοιχεία για τις στολές τους.
• Ο τύπος είπε ότι «δεν του άρεσε να βλέπει μια ταινία για έναν άνθρωπο που ήθελε να σκοτώσει οποιονδήποτε».
• Με επίκεντρο έναν καλό επαγγελματία της DreamWorks, ο Crowe προσπάθησε να γράψει «ολόκληρο το πρόγραμμα» κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, και αρχικά αρνήθηκε να πει τη νέα γραμμή «Στη ζωή ή στην επόμενη, μπορώ να πάρω την εκδίκησή μου».
• Αντίθετα, φαίνεται να έχει απεικονίσει μια ποικιλία «Αυτοκρατορικής Τύχης» που απένειμε αυτοκρατορικά αντίποινα αφενός και αυτοκρατορικά επιδοτούμενα εμπορεύματα αφετέρου – συμπεριλαμβανομένων των munera.

Επιπλέον, το νεότερο munus είναι η προσφορά του νέου εκδότη στους θεατές που έχουν φτάσει να περιμένουν μια γνώση ως οφειλόμενη. Ο νέος εκδότης, ο συνεργάτης του ή ένας ενθουσιώδης τιμημένος επισκέπτης, εξετάζουν τα όπλα (probatio armorum) για τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις. Την επόμενη χιλιετία, ο Αυγουστίνος από την Ιππώνα αποδοκίμασε τη νέα έλξη από τον φίλο τους (και αργότερα συν-προσήλυτο και επίσκοπο) Αλύπιο της Θαγάστης, για το θέαμα munera ως εχθρικό για μια καλή χριστιανική ζωή και τη σωτηρία. Είχε βρει περισσότερα στην Κάπουα, αλλά η Γερουσία, έχοντας κατά νου την πρόσφατη εξέγερση του Σπάρτακου και φοβούμενη τον ισχυρό προσωπικό στρατό του Καίσαρα και την αυξανόμενη δημοτικότητα, επέβαλε ένα όριο στα 320 ζεύγη ως τον περιορισμό του αριθμού των μονομάχων που μπορούσε να κρατήσει κάθε κάτοικος στη Ρώμη. Στη συνέχεια, οι νεότεροι μονομαχίες, που προηγουμένως περιορίζονταν από ιδιωτικά munera, ενσωματώθηκαν στο παιχνίδι κατάστασης (ludi) που ακολουθούσε τις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές. Ανεξάρτητα από τους πόρους τους, οι μονομάχοι θεωρούν τους θεατές παράδειγμα της πολεμικής σταθερότητας της Ρώμης και, είτε πρόκειται για μάχη είτε για αφανισμό, μπορεί να ενθαρρύνουν την αγάπη και να κερδίσουν τη λαϊκή αναγνώριση.

Ο όρος Martial αναφέρεται σε μια συμπλήρωση μεταξύ του Priscus και του Verus, οι οποίοι μάχονταν τόσο ομοιόμορφα και γενναία για μεγάλο χρονικό διάστημα που αν ο ένας αναγνώριζε τον άλλον σε μια άμεση νίκη, ο Titus έδινε τη νίκη και θα έδινε ένα μεγάλο rudis σε κάθε έναν. Μια κούρσα αποκτούνταν από τον μονομάχο που νίκησε τον αντίπαλό του ή τον σκότωσε εντελώς. Τα παιχνίδια και οι μελωδίες συνοδεύονταν από μελωδίες, που παίζονταν ως ενδιάμεσα, διαφορετικά δημιουργούσαν ένα μεγάλο "φρενήρη κρεσέντο" κατά τη διάρκεια των αγώνων, ίσως για να βοηθήσουν στην ενίσχυση της νεότερης αγωνίας κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης ενός μονομάχου. Τα χτυπήματα μπορεί να ακολουθούνταν στενά από εκρήξεις τρομπέτας. Οι εξαιρετικές κούρσες απασχολούσαν έναν μεγαλύτερο σε ηλικία διαιτητή (summa rudis) και έναν βοηθό, όπως φαίνεται στα ψηφιδωτά που έχουν αρκετά χρονικά επιτελεία (rudes) για να προειδοποιούν τους κατά τα άλλα ανεξάρτητους αντιπάλους στο συγκεκριμένο κρίσιμο μέρος των νέων κούρσας. Σίγουρα ήταν το νέο highlight της ημέρας, και μπορείτε να το κάνετε από το δημιουργικό, το εύρος και να κάνετε κράτηση ως ο συντάκτης που θα πληρώσετε. Οι νέοι μονομάχοι μπορεί να είχαν φορέσει άτυπες στολές παιχνιδιού, παίζοντας με αμβλυμένα, αλλιώς ψεύτικα, όπλα – ωστόσο, ορισμένες munera θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιήσει αμβλυμένα όπλα.

Παραγωγή

Απλοί κάτοικοι, υποτακτικοί και εσείς οι απελεύθεροι, πάντα κρύβονταν εκτός των αστικών περιοχών ή των περιορισμών της πόλης, για να εγκαταλείψουν τη νέα ρουτίνα και να αντιμετωπίσουν την τοξική μόλυνση του τρόπου ζωής τους. Οι επαγγελματίες μονομάχοι απέκτησαν τα δικά τους, ανεξάρτητα νεκροταφεία. Ο Kyle (1998) προτείνει στους μονομάχους που, αφού ντροπιάστηκαν, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν παρόμοιες ταπεινώσεις με τους βλαβερούς, να αρνηθούν τα νέα έλεος των ξαδέρφων τους από έναν απλό θάνατο και να απομακρυνθούν από την αρένα ως πτώμα. Κάποιος στην αρένα, εξοπλισμένος με την «αδελφή του Δία», ο Dis Pater (ο Ιησούς του κάτω κόσμου) επηρεάζει το νέο πτώμα με ένα σφυρί. Το σώμα ενός μεγάλου μονομάχου που πέθανε τοποθετείται σε έναν καναπέ μακριά από τη Libitina και μπορεί να αφαιρεθεί από την αξιοπρέπεια στο νεκροτομείο του σταδίου, το σημείο όπου το πτώμα αφαιρείται από την πανοπλία και πιθανώς κόβεται στο στόμα του κατά τη διάρκεια της θανάτωσης. Αμέσως μετά, μια ομάδα πέντε ρετιάριων μέσα στους χιτώνες, που αντιστοιχούν στην ίδια ποσότητα σεκουτόρων, που παράγονται αντί να είναι δύσκολοι. Αλλά όταν το περάσουμε, παγιδεύεται η τρίαινά του και μπορεί να σκοτώσει τους νικητές.

Χώρα δημιουργίας

Στην Αυστραλία, είναι πλέον πολύ πιο δημοφιλές από το A Rest, αλλά μικρότερο γνωστό από το Dune. Στην ύστερη εποχή της Πορφύρας, ο Servius Maurus Honoratus χρησιμοποιεί το ίδιο υποτιμητικό όνομα ενώ ο Κικέρωνας – bustuarius – για να κατέχει μονομάχους. Είχαν προσφέρει την ύστερη κυριαρχία τους με υποδειγματική αφοσίωση, αλλά αργότερα, έπεσε στη λίστα. Στις Πολιτικές Μάχες, ο Οκταβιανός (μετέπειτα Αύγουστος) έλαβε το ιδιωτικό μονομαχικό στράτευμα του πρώην αντιπάλου τους, Dravo Antony. Απέναντι σε αυτόν στο επάγγελμα, ο στρατός του Βιτέλλιου προκλήθηκε από επιταγές από υποτακτικούς, πληβείους και πολλούς μονομάχους.

Όσοι εκτίμησαν τον Gladiator μαζί με τους προτίμησαν

Ένα τμήμα της ιατρικής εκπαίδευσης του Γαληνού ήταν σε ένα καλό πανεπιστήμιο μονομάχων στην Πέργαμο, όπου ο Γαληνός παρατήρησε (και μπορεί αργότερα να επικρίνει) την εκπαίδευση, τη διατροφή και την πιθανή μακροπρόθεσμη υγεία των υποψηφίων μονομάχων του. Η αντικατάσταση για να βρεθεί από το 100 και να προσθέσει ένα γρήγορο κινητό, πιθανώς για να υποστεί μικρότερες ποινές, με αποτέλεσμα να είναι απελπισμένος κάποιος που θα υποβιβαστεί. Οι μονομάχοι συνήθως φιλοξενούνταν στον ιστό, εγκαθίσταντο στον σχηματισμό του στρατώνα σε ένα κύριο γήπεδο.